Rozdział drugi - Tajemniczy nieznajomy

Witam wszystkich czytelników.

Rozdział miał się pojawić za kilka dni,

ale jak widać jest już dzisiaj.

Od razu przepraszam za wszelakie błędy pojawiające się w opowiadaniu.

Nie przedłużając...

Zapraszam do czytania.

Rozdział drugi - Tajemniczy nieznajomy

     Prawdopodobnie myślicie teraz, że jestem wredna. To nie prawda. Po prostu.. No dobra, bywam złośliwa, jednakże istnieją osoby gorsze ode mnie. Nie chodzi mi o typowych gangsterów, których każdy się boi. Oni przynajmniej są szczerzy. Traktują siebie nawzajem jak śmieci, ale są lojalni. Większość. Inne cechy reprezentują ludzie z naszego środowiska. Może jeszcze tego nie rozumiecie, więc podam wam przykład.
     Istnieją dwie przyjaciółki, prawie siostry. Pewnego dnia wybierają się na zakupy. Chcą kupić sukienki na zabawę. Jaką? Nie wnikam. Ale znając życie i teraźniejsze imprezy, nie obędzie się bez alkoholu. Ale wracając do opowieści... Kobiety długo chodzą po centrum handlowym, szukając odpowiedniej kreacji. Mimo sporej ilości czasu i gotówki, nie mogą nic ciekawego znaleźć. W pewnym momencie dostrzegają suknię swoich marzeń. Mniejsza i zwinniejsza z dziewczyn, od razu kupuje ten strój, nie licząc się ze zdaniem towarzyszki. Ta stoi w milczeniu, sztyletując w myślach przyjaciółkę. Postanawia się zemścić. Na dyskotece specjalnie wylewa napój na ubranie koleżanki, niszcząc je.
      Jak teraz myślicie? Czyja to będzie wina ? Odmieńcy nas odpychają, ale ich zamiary są jasne. Dlatego też nigdy nie wiemy, komu możemy zaufać. Życie jest zbyt nieprzewidywalne. Mój wywód tłumaczy, dlaczego nie posiadam przyjaciół. Nie zniosłabym zdrady. Hm... Może powinnam kupić sobie psa?
      Chodziłam po parku, zastanawiając się jak wyglądałaby moja egzystencja w innej rodzinie. Pełnej... Wyobrażałam sobie śpiewanie kolęd podczas świąt Bożego Narodzenia i jedzenie wigilijnych potraw w gronie najbliższych. Wiedziałam, że nie jestem w najgorszej sytuacji. W głębi serca, współczuję tym wszystkim sierotom, spędzającym czas w domu dziecka. Może mama mnie nie kocha, ale przynajmniej mam dach nad głową.
     Z umysłem pełnym myśli, wróciłam do mieszkania. Mojej rodzicielki jeszcze nie było. Spojrzałam na zegar. Było dziesięć po czwartej. Należałoby coś zjeść.
     Otworzyłam lodówkę... Jęknęłam. Mama zapomniała zrobić zakupy. Znowu? Kolejny raz w tygodniu? Z westchnieniem zaczęłam przeszukiwać kuchenne półki.
- Musi tu coś być - mruknęłam pod nosem, przetrząsając szuflady.
     Gdy nic nie znalazłam, postanowiłam zamówić pizze. Wzięłam do ręki ulotkę, którą przyniosłam do domu tydzień wcześniej. Aktualnie leżała w moim pokoju, na biurku. Przezorny zawsze ubezpieczony- powiedziałby ktoś.     
     Kartkę tę dostałam od znudzonego nastolatka, który prawdopodobnie zbierał pieniądze na jakąś grę komputerową. Skąd to wiem? Po zachowaniu chłopaka. Na pierwszy rzut oka widać było, że nie interesuje się tym, jak wygląda. W ręce trzymał nowy telefon komórkowy. Podczas gdy nie rozdawał ulotek, to majstrował przy tym urządzeniu.
     Dzisiaj miałam ochotę na pizze bez mięsa. Nie jestem oczywiście wegetarianką ani jaroszką. Po prostu taki był mój kaprys. Miły głos w słuchawce oznajmił, że zamówiony produkt będzie za około trzydzieści minut.
     Rozłożyłam się na sofie w salonie i czekałam. Nie upłynęło pięć minut, a ktoś zapukał do drzwi. Zdziwiłam się. Czyżby dostawca przybył tak szybko?
     Bez wahania otworzyłam drzwi. Wiem, że zrobiłam błąd. Powinnam spojrzeć przez wizjer i sprawdzić, kto się dobija do mieszkania. No już... Nie krzyczcie na mnie.
     Kiedy otworzyłam wejściowe, zdębiałam. Przede mną stał wysoki mężczyzna, mający około trzydziestu lat. Wiele kobiet uznałoby go za niesamowicie przystojnego. Wydał mi się odrobinę mroczny ze swoimi czarnymi jak noc oczami, które przenikały moją duszę. Jego twarz okalały równie ciemne włosy, sięgające o dziwo, do ramion.
- Dzień dobry - powiedział cicho nieznajomy, uśmiechając się lekko.
- Do widzenia - odrzekłam, szybko zatrzaskując drzwi. Mistrzyni taktu- oto cała ja.
     Przecież nie zgłupiałam na tyle, aby zapraszać do środka zupełnie obce osoby. Dobra, przyznaje. Byłam ciekawa, po co przyszedł. Ale nie więcej... Choć raz będę mądra.
     Wytrzymałam jeszcze dziesięć sekund, po czym otworzyłam przejście. Możecie mnie zabić. Wiem... Ale i tak wybieram się do piekła, to czemu nie...
- Właź do środka i bez gadania- rozkazałam zaskoczonemu przybyszowi, a następnie wróciłam się do salonu.
     Rozsiadłam się wygodnie na sofie i wypatrywałam bruneta. Jak widać nasz nowy znajomy strasznie się wlecze - pomyślałam. Na (nie?)szczęście wspomniany właśnie osobnik płci męskiej, przekroczył próg pokoju, po czym skierował się stronę fotela, stojącego w bliskiej odległości od sofy. W ten sposób siedzieliśmy naprzeciwko siebie, oddzieleni tylko małym stolikiem.
     Wpatrywaliśmy się w siebie w milczeniu. Czekałam, aż coś powie. Choćby jedno słowo. Po pięciu minutach zorientowałam się , że nic z tego. Postanowiłam zacząć rozmowę.
- No? Przyszedłeś, żeby się na mnie pogapić? Zrobię zdjęcie. Będziesz miał na dłużej - tak jak mówiłam, jestem dosyć specyficzną... kobietą. (?!)
- A co mam robić, skoro zabroniłaś mi się odzywać?- odgryzł się. Jak widać, ma charakterek.
     Zastanowiłam się. Rzeczywiście, było coś takiego. Szyderczy uśmiech nieznajomego utwierdził mnie w tym przekonaniu.
- A ty co? Nie masz mózgu? Zawsze robisz, co ci każą? - wyszczerzyłam się wrednie - Wow! Wow! Dobry piesek.. Dobry...
     Twarz mojego towarzysza stała się czerwona. Najwyraźniej nikt się tak do niego nie odzywał. No cóż, wszystkiego trzeba w życiu spróbować.
- Wybaczam ci tylko dlatego, że nic nie wiesz... - wycedził przez zęby.
- A co mam wiedzieć?- teraz na serio się zainteresowałam. Mężczyzna, widząc to zrelaksował się.
     Zaczął grzebać w kieszeniach garnituru (swoją drogą, wyglądał tak, jakby wybierał się na pogrzeb) i wyciągnął małe pudełeczko. Skojarzyło mi się to tylko z jednym.
- Chcesz mi się oświadczyć? Jakie to słoodkie - powiedziałam, przeciągając ostatni wyraz. Popatrzył na mnie groźnie znad stolika.
- Powinienem cię zabić - rzekł powoli, akcentując każde słowo.
- A no, powinieneś- widząc jego zagubioną minę, wybuchnęłam śmiechem. Nie moja wina, że gość mnie rozśmieszał, prawda?
- Czy ty sobie ze mnie drwisz? - zapytał, imitując wkurzonego rodzica, wracającego z wywiadówki. - Nie... No może troszkę... - przyznałam się.
Zmarszczył brwi, prawdopodobnie, nie wiedząc czy ma się śmiać, czy płakać.
- Wiesz, że mógłbym cię w każdej chwili zabić? - rzekł powoli, ważąc wypowiedziane przez siebie słowa. - Yep - odparłam błyskotliwie.
- Czy z tobą jest wszystko w porządku?
- Yep. Przynajmniej tak powiedział mi lekarz. Yhmm... Zanim nie wyrzucił mnie z gabinetu - odpowiedziałam, a zaraz dodałam, widząc jego pytające spojrzenie - Historia na inną okazję.
- Nie boisz się śmierci? - zapytał poważnie.
- Nieee. Można powiedzieć, że mam z nią na pieńku - uśmiechnęłam się, słysząc jego tubalny śmiech. Przecież nie kłamałam. W jakimś celu widzę te przeklęte duchy, choć starałam się o tym nie myśleć.
- Jeszcze nigdy... Nie spotkałem... Takiej... Osoby... Jak... Ty - wykrztusił między napadami głupawki. Poczekałam chwilę, aż się uspokoi.
- Możesz mi powiedzieć, dlaczego mnie odwiedziłeś? - zapytałam grzecznie, mając nadzieję, że odpowie. Póki co, nic się o nim nie dowiedziałam.
     Momentalnie spoważniał, przypominając sobie cel tej wizyty. Zdziwiłam się, widząc jego reakcje na moje niewinne pytanie. Spojrzał na zegarek, który miał na ręce.
- Zbyt dużo czasu zmarnowaliśmy - odrzekł i zaczął się podnosić.
- Ej ty! Nie wyjdziesz, póki czegoś się nie dowiem - rozkazałam, udając nauczyciela, prowadzącego lekcję.
     Nie posłuchał. Stał właśnie w wejściowych drzwiach. Był niewiarygodnie szybki. Nie zdążyłam nawet wstać z sofy, a on już wychodził.
     Zanim mnie opuścił, usłyszałam wypowiedziane przez niego słowa. Cichy szept. Nie wiem dlaczego, ale te wyrazy coś we mnie poruszyły. Coś dziwnego i nienormalnego.
- Niektóre psy potrafią zerwać się ze smyczy - powtórzyłam za nim jak echo.


                                                                                                                                           

To już na tyle w tym rozdziale.

Mam nadzieję, że się podobał.

Dziękuję także użytkownikom : Mad i Poison

 za przyjemne komentarze.

Miła jest świadomość, że ktoś czyta moje wypociny.

Pozdrawiam serdecznie

EmoDziewka

Ps.

Czy tylko mnie wena dopada przede wszystkim w nocy?

Po co spać, kiedy można pisać..

:D